بغض راه گریه را می بندد و دریای اشک
پافشاری می کند از آخرین سد بگذرد

با خودت در گوشه ای از خانه خلوت می کنی
تا مگر این لحظه های تلخِ ممتد بگذرد

کوچه ها دلتنگی ات را صد برابر می کنند
گرچه گاهی اتفاقی هم بیفتد؛ بگذرد

ناگهان در خواب می بینی سواری سبزپوش
بااناری سرخ در دستش می آید بگذرد

با تبسم های معصومانه می گوید: بیا
یک شبی مهمان ما؛ هر چند که بد بگذرد

چاره ای دیگر نمی ماند به جز تسلیم محض
کیست که از دعوت اولاد احمد بگذرد؟

شاعر: عبدالحسین انصاری

شاعر: اعظم سعادتمند

کرامت به چه معنا است و در سیره و سبک زندگی ائمه معصوم (علیهم السلام) این مفهوم چه جایگاهی دارد و چگونه تعریف شده است؟

کرامت به معنای بزرگواری است و اصل کرامت در روایات ائمه معصوم (علیهم السلام) ملاک دینداری انسان ها شناخته می شود، آنچنان که پیامبر اکرم (صلی الله علیه واله) فرمودند: بزرگواری مرد همان دین او است.

همچنین، از پیامبر اکرم (صلی الله علیه واله) روایت است که کرامت دوری از گناهان است. بنابر روایاتی دیگر، کرم آن است که انسان دنیا را کوچک بشمارد.

علاوه بر این، امیرالمومنین (علیه السلام) می فرمایند: هر که برای خود کرامت قائل باشد، دنیا در نظرش خوار و کوچک می شود.

پس کرامت به معنای کوچک شمردن دنیا نیز است. امیرالمومنین (علیه السلام) همچنین فرموده اند: کسی در حقیقت کرم و بخشندگی دارد که هوای نفس خود را مهار کند و به نفسش بخل بورزد.

آنچه باید از کرامت در سیره رضوی برای زندگی امروز به کار گرفته چیست؟

بالاترین مطلبی که حضرات معصومین  به ما یاد دادند و خواستند که به آن عمل کنیم، این است که ما در مقام تقوا قرار بگیریم تا بتوانیم وجود مقدسشان را درک کنیم و این درک از شفاعت آنها نیز بالاتر و برتر است که به ما امکان همراهی آن حضرات در آخرت را نیز می دهد، چراکه نفع آنها به این دنیا محدود نمی شود.

همانگونه که در دعای کمیل می گوییم از این ترسانم که فردای قیامت از دوستان تو جدا شوم! و بهترین دوستان خدا حضرات معصومین  هستند که اگر این را درک کنیم و متوسل به آنها شویم خیلی از مشکلات ما برطرف می شود.

از این رو است که در عیون اخبارالرضا  از اباصلت نقل شده که حضرت ثامن الائمه (علیه السلام) با هر ملیتی به زبان خودشان صحبت می کردند و حتی وقتی وارد نیشابور شدند با پیرزنی به زبان محلی سخن گفتند.

اباصلت می گوید وقتی از چرایی این مسئله پرسیدم، امام  فرمودند: ما امامیم و حجت خدا بر خلق.

پس اگر معرفت داشته باشیم، در می یابیم که قدرت در کف آنها است و این خواست خدا است که آنها پیشوای مردم قرار بگیرند و ما در دعای توسل می گوییم: ای حجج خدا روی زمین و آنها بحق خلفای الهی روی زمین هستند که معرفت به آنها ما را به حقیقت رهنمون می شود.

فَليُبَلِّغِ الحاضِرِالغائِبَ وَالوالِدِ الوَلَدَ الی یُومِ القِيامَة

پس برسانند حاضران غائبان را و پدران فرزندان را تا روز قيامت.

در اجتماع پر شور یوم الغدیر بیش از یک صد و بیست هزار نفر حاجی از اقصی نقاط بلاد اسلامی حضور داشتند.

در  این سخنرانی که به دستور خداوند متعال و توسط پیامبر صلی الله علیه وآله ایراد شد و نزدیک به دو ساعت

طول کشید  پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله با بیان اجمالی از مباحث اعتقادی، اجتماعی و احکام و مسائل اسلام

علی ابن ابی طالب علیه السلام را به دستور پروردگار به عنوان جانشین خود منصوب فرمود و به مردم فرمان داد

که به امر خدای تعالی با علی علیه السلام با لقب و عنوان امیرالمؤمنین بیعت کنند و آن گاه فرمود: چون کثرت

جمعیت شاید این فرصت را برای همگان فراهم نسازد تا از نزدیک در مراسم بیعت شرکت کنند. عباراتی را که

پیامبر به زبان جاری فرمودند جمعیت با آن حضرت تکرار می کردند و در واقع به بیعت خود اعتراف می کردند…و در

پایان مراسم آیه شریفه الْیَوْمَ اَکمَلْتُ لَکمْ دینَکمْ وَ اَتْمَمْتُ عَلَیْکمْ نِعْمَتی در شأن این مناسبت نازل شد.

عناوین محتوای خطبه غدیر

1)    حمد و ثنای خداوند   

2) فرمان الهی در ادای مطلبی مهم       

3)    اعلان رسمی ولایت و امامت دوازده امام علیهم السلام

4)    معرفی و بلند کردن علی علیه السلام به وسیله پیامبرصلی الله علیه وآله وسلم

5)    تأکید بر توجه امت به مسئله امامت

6)    اشاره به کارشکنی های منافقان

7)    پیروان اهل بیت علیهم السلام و دشمنان ایشان

8)    حضرت مهدی - عج اللّه تعالی فرجه الشریف

9)    مطرح کردن بیعت

10) حلال و حرام، واجبات و محرمات

11) بیعت گرفتن رسمی

در فرو دست انگار کفتری می خورد آب.

یا که دربیشه ای دور سیره ای پر می شوید.

یا درآبادانی، کوزه ای پر می گردد.

آب را گل نکنیم:

شاید این آب روان، مرود پای سپیداری، تا فرو شوید اندوه دلی.

دست درویشی شاید، نان خشکیده فرو برده درآب.

 زن زیبایی آمد لب رود،

آب را گل نکنیم:

روی زیبا دو برابر شده است.

چه گوارااین آب!

چه زلال این رود!

مردم بالا دست، چه صفایی دارند!

چشمه هاشان جوشان، گاوهاشان شیر افشان باد!

من ندیدم دهشان،

بی گمان پای چپرهاشان جا پای خداست.

ماهتاب آنجا، می کند روشن پهنای کلام.

بیگمان در ده بالادست، چینه ها کوتاه است.

غنچه ای می شکفد، اهل دل باخبرند.

چه دهی باید باشد!

کوچه باغش پر موسیقی باد!

مردمان سر رود، آب را میفهمند.

گل نکردندش، ما نیز گل نکنیم.

 شعر زمان ما، سهراب سپهری

آب را گل نکنیم/ چه خوب است که اینک ما آب را هدر ندهیم، آیندگانمان به آب نیاز دارند…

فرار شاه از ایران
تنها دغدغه شاه ایران چند روز پیش از اجرای کودتای 28مرداد جز این نبود که در زمان وقوع کودتا در کشور نباشد! شاهنشاه ایران چند روز پیش از آنکه حکم عزل دکترمصدق را صادر کند از كرميت روزولت درخواست می کرد که “تا پیش از خروج من از کشور هیچ اتفاقی رخ ندهد".

اگرچه فرجام آن کودتا بازگشت دوباره محمدرضا پهلوی به کشور و جلوس دوباره او بر اریکه قدرت بود اما حکایت 26دی 57 از جنس دیگری بود.
صبح 16آبان 57 تصویر شاه در حالی از تلویزیون ها به نمایش در آمد که با کاغذ سفیدی در دست گویی بیرق تسلیم را برافراشته بود.« ملت عزیز ایران در فضای باز سیاسی که از دو سال پیش به تدریج ایجاد می‌شد، شما ملت ایران علیه ظلم و فساد به پا خاستید. انقلاب ملت ایران نمی‌تواند مورد تأیید من به‌ عنوان پادشاه ایران و به عنوان یک فرد ایرانی نباشد».

شاه جمله تاریخی خود را که ” من نیز پیام انقلاب شما ملت ایران را شنیدم” در آن روز بعنوان آخرین برگ دفتر سیاست در جهت حفظ تاج و تاخت به زبان آورد و سالها بعد مشخص شد که متن آن نطق شاه ، نوشته ی رضا قطبی بوده و شاه پس از قرائت آن سخت پشیمان شده و رییس تلویزیون ملی را مورد لعن و دشنام قرار داده است.

اما شاه چاره ای جز آنگونه صحبت کردن با مردمی که فریاد اعتراضشان ستون های کاخ شاه را به لرزه افکنده بود نداشت.در آن روزها دیکتاتور خود را اصلاح طلب می دانست!

25دسامبر1978 خبرنگار نیوزویک برای انجام مصاحبه ای به دیدار شاه می رود و از او می پرسد هدف شما از استقرار ارتش در خیابان و در برابر مردم چیست؟ پل مارتین پاسخی اینگونه از شاه ایران دریافت می کند؛«اصلاحات! سعی بر اینکه بهترین کار را برای سبک کردن مشکلات مردم انجام دهیم.البته ما حتما برنامه های آزادی بخشی را ادامه خواهیم داد و کشور را برای انتخابات آزاد آینده آماده می سازیم».

اما شاه نمی دانست که وعده اصلاحات و انتخابات آزاد و در مجموع وعده های دموکراتیک از سوی دیکتاتورهای در آستانه سقوط هیچگاه از جانب مردم با پذیرش همراه نبوده است.

او در همان مصاحبه و در اوج خفقانی که در سالهای میانه دهه 50 بواسطه استبداد پهلوی وجود داشت مدعی وجود “سیاست باز” در کشور بود و از رعایت حقوق مخالفان سخن می گفت. تیتر نخست تایمز در آن روزها ؛ « تهران می سوزد» بود تا نشانگر این باشد که غربی ها نیز سخنان شاه را باور ندارند.

کسی محمدرضا پهلوی را اصلاح طلب نمی دانست چرا که او به اصلاحات دولت مصدق، جز با تیغ “کودتا” پاسخ نگفته بود.اینگونه بود که احمد شاملو در آن روزگار و در “آخر بازی” خطاب به شاه سرود :
تو را چه سود از باغ و درخت

که با یاس ها به داس سخن گفته ای

شاه در آخرین روزهای حضورش در ایران گفته بود |؛ “اگر شما می خواهید دموکراسی بدست آید باید قانون را در نظر بگیرید در غیر اینصورت چگونه دموکراسی بدست می آید؟".

اما شاه خود اول کسی بود که قانون را درنظر نداشت و خود را ورای قانون می دانست و دموکراسی با چنان شاهی هرگز بدست نمی آمد.

او در پایان گفت و گوی خود با خبرنگار نیوزویک و در پاسخ به این پرسش که “از این مسائل بوجود آمده در ایران چه آموختید؟” گفته بود ؛ « آموختم که اگر برنامه “آزاد سازی” ادامه یابد این بهایی است که باید برایش پرداخت".

او درست می گفت و در 26 دی 57 آخرین بها را در جهت برقراری آزادی در کشور با خروج همیشگی از ایران پرداخت.

منبع: به نقل از سایت اندیشه کرمانشاه